Aan de andere kant van de grote plas

 Ze zijn 'lekker' bezig daar. De president corrumpeert in rap tempo de overheid. Laat een buitenlandse ondernemer met overheidscontracten toegang hebben tot informatie van zijn concurrenten. Het rookgordijn is vaststellen van corruptie van anderen, nog voor dat ze ook maar iets hebben onderzocht. Dan worden vervolgens allemaal kleine dingetjes, deels gelogen, afgeschoten om de verwarring compleet te maken. 

In de media ziet het er goed uit. De aanhang heeft absolute loyaliteit. Wat de president en zijn assistent zeggen is de waarheid, vragen stellen is een mentale afwijking. Dat suggereert dat dissidenten opgesloten en heropgevoegd moeten worden.

Suggestie ("dat hebben we niet gezegd", terwijl het duidelijk is wat er bedoeld wordt) is een machtig wapen als je supporters niet alleen een onwrikbaar geloof in je hebben, maar wie dat niet heeft als verachtelijke ketters beschouwt.

Ik zeg gewoon hoe het is.

Luisteren en schrijven

 Ik ben niet de enige die de neiging heeft op sociale media in discussie te gaan. Alleen: dat zijn geen discussies. Misschien een enkele, maar het is eerder uitwisselen, en zelfs dat is een groot woord, van meningen. Ook ik. En dit is eigenlijk niet anders dan mensen die zich er op voorstaan niet op sociale media te zitten. Je gebruikt sociale media als argument voor je standpunt. Je bent er nog steeds niet los van.

Dus hoe ga je je echt ervan losmaken? Dat is altijd mijn bedoeling van dit blog geweest: niet mening geven op sociale media en doen alsof het discussie is, maar hetzelfde in een blogpost. En misschien pikken de AI-stofzuigers het op en wordt mijn mening deel van de feiten. Dat klinkt lollig.

Ik kan zo links en rechts lezen, en dan hier typen wat ik er van vind. Zelfde effect (niks) en kost minder tijd. Plus dat je uit het zicht blijft van mensen die je gaan googlen, zoals werkgevers, collega's en familie.

Win-win.